akkarakitt.exteen.com
เห็นพ่อเหนื่อยมาทั้งชีวิต ก็อยากช่วยแบ่งเบาภาระของพ่อบ้าง พ่อทุ่มเทเสียสละเหนื่อยกายเหนื่อยใจ เพื่อยังประโยชน์สุขที่ยั่งยืนแก่อาณาประชาราษฎร์ และเป็นแบบอย่างอันดีงาม ให้ชนทั้งหลายได้ยึดถือปฏิบัติตาม ตลอดชีวิตของพ่อ พ่อพร่ำสอนลูก ๆ ของท่าน อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พ่อสอนว่า บุคคลซึ่งหาได้ยากในโลกมี ๒ บุคคล คือ บุพการี ๑ ผู้มีกตัญญูกตเวที ๑ บุพการี คือผู้ที่ทำคุณให้ก่อน ผู้มีกตัญญู คือ ผู้ที่รู้คุณที่ท่านทำแล้ว ผู้มีกตเวที คือ ผู้รู้คุณท่านแล้ว ทดแทนคุณท่าน ข้าพเจ้าเองเติบโตบนผืนแผ่นดินไทย ตลอด ๓๐ กว่าปีก็เพียงสักแต่ว่ารู้ ทว่าไม่เคยตระหนักถึง คุณของแผ่นดิน จนเมื่อได้มาอุปสมบทศึกษาปฏิบัติธรรม จึงได้ซาบซึ้งว่า คุณของแผ่นดินนั้น ยิ่งใหญ่นัก ทดแทนเท่าไหร่ก็ไม่มีวันหมด และคุณของพ่อนั้น ก็หนักยิ่งกว่าแผ่นดิน

กว่า ๓๐ ปีทีเดียวกว่าจะเรียนรู้คำว่า ผู้มีกตัญญู มันยากจริงสมกับคำที่ท่านว่าไว้ แลชีวิตที่เหลืออยู่ ก็จะพยายามเรียนรู้คำว่า ผู้มีกตเวที ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไร วิธีทดแทนพระคุณพ่ออย่างง่าย ๆ ก็คือ ช่วยกันทำความดี ให้ทานเป็นปกติ เจือจานต่อเพื่อนบ้าน หรือผู้ที่มีฐานะด้อยกว่าเรา รักษาศีล ๕ ให้ครบถ้วนบริบูรณ์ รักษากรรมบถ ๑๐ ได้ด้วยก็ยิ่งดี ปฏิบัติธรรม เจริญพระกรรมฐานบ้าง ถ้ามีโอกาส มีสิ่งใดจะช่วยเหลือสังคมเป็นสาธารณประโยชน์ได้ ก็ช่วยกันทำ แค่นี้ก็แบ่งเบาภาระท่านไปได้มากแล้ว ทุกวันนี้ศีลธรรมในสังคมเสื่อมทรามไปมาก คนดีก็ท้อถอย เกิดความรู้สึกว่า ทำไมทำดีแล้วไม่เห็นได้ดี ทำชั่วอย่างที่เขาทำ ๆ กัน จะดีกว่า ง่ายกว่าไหม คิดดูซีว่า ถ้าคนในสังคมถือศีล ๕ กันครบทุกคน แม้ประตูบ้านก็ไม่ต้องล็อค เพราะไม่มีใครเอาของใคร แต่ถ้าในสังคมนั้น มีคนละเมิดศีล ๕ แม้คนเดียว ทุกคนก็ต้องพากันล็อคประตูบ้านกันหมด ฉันใดก็ฉันนั้นอย่าไปคิดว่า เราละเมิดศีลของเราคนเดียว จะไปเดือดร้อนใคร การรักษาศีลมีผลต่อสังคมแน่นอน ยิ่งมีคนถือศีล ๕ ได้มากเท่าไหร่ สังคมก็จะวุ่นวายน้อยลงเท่านั้น ผลก็คือ พ่อของเราก็เหนื่อยน้อยลงไปด้วย ฉะนั้นก่อนจะทุศีลครั้งต่อไป ให้คิดถึงพ่อของเราด้วย

ทำนองเดียวกัน การเดินทางในคราวนี้ ได้ไปพบคนที่เขานำปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาใช้ เขาตั้งคำถามว่า สมมติว่านาย ก. เดินทางไกลมาอย่างเหนื่อยอ่อน หิวเป็นกำลัง มาพบไร่ข้าวโพดที่ขึ้นเองตามธรรมชาติ เธอก็เก็บข้าวโพดมากิน แล้วก็ไป นาย ข. เดินทางไกลมาเช่นกัน มาพบไร่ข้าวโพดไร่เดียวกัน เธอก็เก็บข้าวโพดมากิน และเก็บอีกหลายฝัก ไปฝากคนที่บ้านด้วย นาย ค. เดินมาพบไร่ข้าวโพดไม่มีเจ้าของ ก็จัดการ เอาเสามาปัก ขึงรั้วลวดหนาม ยึดเอาเป็นของตัว ไม่อนุญาตให้ใครเข้ามาเก็บข้าวโพดกินอีกเลย เขาผู้นั้นถามว่า ใน ๓ คนนี้ ถ้าเป็นลูกของเรา เราจะชมใครว่า ฉลาด ใคร โง่ คิดดูดี ๆ นะ นาย ค. ไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมายเลยแม้แต่น้อย ไม่ได้ละเมิดศีลสักข้อเดียว ไม่ได้เบียดเบียนใครด้วย ได้คำตอบในใจของท่านแล้ว ก็จะเห็นตามความเป็นจริงว่า โลกนี้ทั้งใบก็เล็กเกินไป สำหรับคนโลภ หรือคนไม่รู้จักพอ เพียงคนเดียว ฉะนั้นถ้าเรารักพ่อของเรา เราก็มาปฏิบัติตนให้เป็นคนรู้จักพอ สำหรับคนโลภ ทำอย่างไรจึงจะคลายความโลภ พ่อสอนว่า ความโลภ บรรเทาได้ด้วยการให้ทาน ทานที่ยิ่งใหญ่คือ การทำสาธารณประโยชน์ บางทีเราให้ทานแก่ขอทาน เพราะเห็นว่าเขาน่าสงสาร เขาจน เขามอมแมม เขาพิการ มีการตั้งเงื่อนไข มีการเจาะจงว่าเราจะให้คนนั้นคนนี้ แต่การทำสาธารณประโยชน์ คือการให้อย่างไม่มีเงื่อนไข ไม่เจาะจงให้แก่ใครคนใดคนหนึ่ง เป็นทานที่พ่อเราทำให้ดูมาชั่วชีวิต ถ้าเราเจริญรอยตามท่าน ก็เท่ากับเราได้ทดแทนคุณท่าน ทำเล็กทำน้อยก็ถือว่าได้ทำ ทำไปตามกำลังใจของเรา สบาย ๆ
ยากไหมการทดแทนคุณ

มหาสติปัฏฐาน ๔

ชาวเขาหมู่บ้านแม่ปอง อ.สบเมย จ.แม่ฮ่องสอน ร้องเพลงอวยพรให้แก่คณะเรา หมู่บ้านเขาอยู่ไกล เดินทางยากลำบาก ยังไม่มีการเดินท่อประปา ใช้วิธีเดินไปตักน้ำในลำธารเอา และเป็นหมู่บ้านเล็ก ขนาด ๒๗ หลังคาเรือน ไม่เคยมีใครเข้าไปเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวเขาเช่นนี้ เขาดีใจกันมาก

ข่าว

๗ เดือนบรรลุธรรม ของ ดังตฤณ
หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ หน้าโฆษณา

อตฺตาหิ อตฺตโน นาโถ ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน
โกหิ นาโถ ปโรสิยา บุคคลอื่นใครเล่าพึ่งได้
อตฺตาหิ สุทนฺเตน เมื่อฝึกตนดีแล้วไซร้
นาถํ ลภติ ทุลฺลภํ ย่อมได้ที่พึ่งซึ่งได้โดยยาก

ปิยะโต ชายะเต โสโก ปิยะโต ชายะเต ภะยัง
ที่ใดมีความรัก ที่นั่น ย่อมมีความโศกเศร้า มีภัย
ปิยะโต วิปปะมุตตัสสะ นัตถิ โสโก กุโต ภะยัง
ที่ใดปราศจากความรักแล้วไซร้ ความโศก และภัย ย่อมไม่มี